Kaapstadsyndroom

Kaapstadsyndroom

Als ik hoor over weer een journalist die gijzelaar is genomen, moet ik denken aan de zin uit het liedje van Het Goede Doel “Oh was ik maar een gijzelaar, dan stond altijd mijn eten klaar”. Het woord “gijzelaar” verwart me altijd en blijkbaar terecht, want in De Van Dale staat bij gijzelaar: “iemand die gegijzeld wordt” maar ook “terrorist, misdadiger die iem. gijzelt”. Het slachtoffer is de dader en de dader is het slachtoffer.

Als een slachtoffer zich personifieert met de dader heet dat het Stockholmsyndroom. In de ogen van de gevangene transformeert de ontvoerder in een tijdspanne van een angstwekkende figuur langzaam in een mens, in een vriend of soms zelfs in een geliefde.

Een tegenhanger van dit syndroom bestaat niet dus geef ik het zelf een naam. Naar de stad die op de wereldkaart precies tegenovergesteld van Stockholm ligt. Ik noem het “Het Kaapstadsyndroom”.

Iemand met het Kaapstadsyndroom begint als een zelfzuchtig en hardvochtig persoon, die voor eigen gewin of voor een geloof een ander ontvoert en vasthoudt. Na een tijdje samen met de ontvoerde begint hij na te denken over zijn actie. Hij stelt zich voor hoe het is om dagen achtereen vastgeketend aan een bed in een cel te moeten doorbrengen. Hij vormt zich een beeld van de ander die twee keer per dag een bord eten naar zich toe geschoven krijgt. Als er per ongeluk een conversatie tussen hem en de gevangene ontstaat, snapt hij opeens dat deze net als hij een mens is, een mens met emoties, angsten, behoeften en een eigen wil. Bij het zien van de sportschoenen van de ander weet hij dat ze van hetzelfde merk houden. Hij vraagt waarom hij juist dát merk heeft. De gevangene vertelt hem dat hij elke dag een paar kilometer hardloopt, en de ooit zo hardvochtige ontvoerder ontdooit omdat hij op dezelfde schoenen elke dag hardloopt. De conversaties worden frequenter en langer en de ontvoerder gaat de ander aardig vinden en vice versa. Hij gunt de gevangene bewegingsvrijheid en laat de deur van de cel open. Ze gaan elkaar begrijpen, vertrouwen en worden vrienden of misschien zelfs meer dan dat.

Hoe mooi kan een dergelijke conversie zijn. Zou er een zelfhulpboek zijn voor mensen met het Kaapstadsyndroom? Zou het niet verplichte leeskost moeten zijn voor alle terroristen op deze gewelddadige planeet? Zou het een begin van het einde van alle oorlogen kunnen zijn?

Lees, beleef en ervaar mooie verhalen