Zeeland

Zeeland

Ik ben de afgelopen week met vakantie naar Zeeland geweest; oude herinneringen ophalen en nieuwe indrukken opdoen. Samen met mijn vriendin heb ik met onze nieuwe rugzakken een wandeltocht gemaakt over de Zeeuwse eilanden. De meerdaagse tocht volgde de kustlijn van Sluis naar Burgh-Haamstede. Het was heerlijk om weer Zeeuws te horen spreken op de veerboot van Breskens naar Vlissingen, om de krijsende meeuwen over het water te zien scheren, om de contouren van de stadjes aan de verte te zien opdoemen, om met de blote voeten door de branding te lopen, om de zuivere zeelucht op de duintoppen kunnen opsnuiven, en je even in een ander Nederland te mogen wanen. Een Nederland waar er niet over Zwarte Pieten wordt gesproken, waar de groenteboer van tachtig nog steeds met passie zijn winkel bestiert, waar je door vreemden wordt teruggegroet op straat, waar de golven de regelmaat van het leven bepalen en niet de “topic van de dag”, waar je als mens onder de mensen kan zijn.

Ik weet dat ik door mijn vrienden en kennissen een beetje vreemd wordt aangekeken als ik zeg dat ik sinds een paar jaar geen televisie meer heb. “Dan mis je toch een hoop” is de standaard opmerking. Wat mis ik? Schurende onderbroekenlol van Geer en Goor? Vier keer per dag het journaal zonder nieuwe onderwerpen? Praatprogramma’s waar telkens dezelfde gasten aan tafel zitten? Linda de Mol die steeds meer op Vanessa gaat lijken? Ja, ik mis gelukkig een hoop.

Ik zal het rijtje af maken: ik heb geen smartphone met 4G en honderd gratis belminuten; thuis in mijn vrije tijd speel ik geen candy crush; ik ga niet vier keer per jaar op vakantie naar een all-inclusive-hotel in Turkije of Thailand; ik gebruik geen “apps”, ik ben niet elk weekend “gezellig dronken” en heb nog nooit cocaïne gesnoven. Ben ik nog wat vergeten?

Word ik met mijn drieënveertig jaar oud en ben ik niet meer van deze tijd? Misschien zit ik in de ogen van anderen onder een steen en moet ik daar onder uit komen. Ik zie mezelf meer als iemand óp die steen. Ik observeer wat er om me heen gebeurt, laat de onzin en ongein langs de steen naar beneden glijden en pik de mooie en waardevolle dingen uit het leven er uit. Laat mij maar af en toe naar Zeeland gaan om me ervan te vergewissen dat het leven niet draait om de volgende baby van Kate, om tv-spelletjes, om gierend-lachende homo’s en geplastificeerde mensen. Natuurlijk weet ik best dat Zeeland geen paradijs is en dat het ook zijn mindere kanten heeft, want zit een parel ook niet ingeklemd tussen de twee kleppen van een oester?

Lees, beleef en ervaar mooie verhalen