Panfluit-Peruanen

Panfluit-Peruanen

Ik zie hen nooit meer, de panfluit-Peruanen. Tien jaar geleden stond er in elke Nederlandse stad op elke hoek van de straat wel een rijtje mannen in gekleurde dekens met panfluiten in hun handen te spelen. Was Peru zo arm dat deze mensen met het vliegtuig naar hier waren gekomen om voor een paar euro’s per dag in de kou te komen spelen? Ik vroeg me af of ze het midden februari niet veel te koud hadden onder die loshangende dekens, en of ze er niet gewoon thermisch ondergoed van de Hema onder droegen. Aan hun brede glimlach te zien bleek het in de Andes een stuk kouder te zijn.

Zo snel als ze kwamen zo snel verdwenen ze ook weer. De volgende straat-immigranten waren de mensen uit Nigeria die in kleermakerszit met trommeltjes op de pleintjes speelden. Nee, Afrikanen gaan niet op hoekjes staan, die hebben ruimte en publiek nodig. Met petjes gemaakt van kleurige kraaltjes en regenboog-kaftansjaals om hun hals wiegden deze mannen vrolijk op hun ritmische klanken op het Leidseplein of in Hoog-Catharijne. Was hun vrolijkheid echt of zat er diepe ellende achter die lach verscholen?

Ook hen zie ik niet meer. Hun plek is nu ingenomen door Roemeense Roma-vrouwen. Zij staan niet op hoeken of pleinen maar in de entree van de Jumbo. Zij dragen geen kleurige kledij, bespelen geen instrument maar houden hun hand op en kijken je daarbij mompelend in de ogen. Zo eens in de paar uren komt hun man het gebedelde geld ophalen. Hij steekt het geld snel in zijn broekzak en wijst zijn vrouw met een kwade blik terug naar haar staanplaats. Geeft de Jumbo haar wel eens een bekertje thee met een gevulde koek?

Zou je aan de straat-immigranten kunnen zien waar het slecht gaat in de wereld? Betekent het dat als ze zijn vertrokken het weer goed gaat in hun land van herkomst? Je zou het bijna denken. Peru lijkt te kunnen mee liften in de Zuid-Amerikaanse economie-boom, in Nigeria is de burgeroorlog volgens de kranten inmiddels voltooid verleden tijd, en als we de Eurocraten in Brussel mogen geloven varen de Roemenen wel bij hun toetreding bij Europa. Maar die Roma-vrouwen dan? Is Roemenië hen liever kwijt dan rijk nu het land bij Europa hoort? En hoe lang blijven deze vrouwen hier staan? Wie neemt hún plek weer in?

Lees, beleef en ervaar mooie verhalen