Er grijs als leisteen is

Er grijs als leisteen is

Jacques Brel had het eigenlijk niet mooier kunnen verwoorden: “Wanneer de lage lucht er grijs als leisteen is.” Zo is de lucht boven Zwolle op dit moment. Een mooi moment om een stukje te schrijven.

Staand voor mijn raam zie ik hoe de Peperbus met gesloten ogen de regen gelaten over zijn elegante hoofddeksel laat stromen. Mensen zijn er niet op de straten in deze tormenterende regens. Iedereen hokt binnen en wacht op een ogenblik van droogte. Niet wij maar het klimaat ter plaatse bepaalt hoe de mens is, dat had Brel al door. Zo hadden we een week geleden nog prachtig zomerweer met temperaturen die bij de meesten een glimlach deed ontluiken, en zo hebben we de aankondiging van de herfst met zijn onherroepelijke herfstgevoel.

In de van Dale staat als uitleg voor het herfstgevoel: “gevoel van vergankelijkheid en melancholie”. Een gemoedstoestand die prachtig is samengevat in slechts vijf woorden, want wat is er beter dan van achter een betraand raam naar de jagende donkere wolken te staren, en te mijmeren over wat is geweest, over wat had kunnen zijn, over wat niet meer zal komen?

Deze tijd is er voor dichterlijke types die wanhopig inspiratie zoeken, voor mensen die te lang met onverwerkt liefdesverdriet zijn blijven lopen, voor diegenen die na een lange warme zomer eindelijk tijd hebben om na te denken, voor hen die weer met beide benen op de grond gezet dienden te worden, voor de kleinzoon die in een bevlieging zijn oma in het verzorgingshuis gaat bellen, voor……………….
Ik ben blij met de herfst die al dit in de mensen weet los te maken. Leve de herfst!

Lees, beleef en ervaar mooie verhalen